Çocuğumuzu bu kapıdan uğurladık

TÜRKİYE’de yer yerinden oynuyor.

Memleket bir ucundan ötekine “Evet mi”, “Hayır mı” diye cayır cayır yanıyor.

Bense New York’ta bir otelin tepesinden Manhattan’a bakıyorum.

Manzara bu değil mi...
Evet böyle bir ortamda kalkıp binlerce kilometre yaptım ve çok sıkışık bir programın içine iki buçuk günlük New York sıkıştırdım.
Neden biliyor musunuz?
İki genç kıza ve bir delikanlıya destek vermek, başardıkları işin ne kadar önemli olduğuna inandığımı göstermek için.
Bayanlar baylar, bugün ve yarın size üç genç hayat hikâyesi anlatacağım.
Bir de bu gençlerin arkasında duran kuruluşları öveceğim.
Lütfen siz de bana katılın, bu genç insanlara destek verelim, bu kurumların yaptığı işi biz de alkışlayalım.
* * *

Hani kardeşim neredesiniz

HEPİNİZE sesleniyorum.

Beni yerden yere vurup, Hitler’e benzeten, ne Miloseviç’liğimi bırakan, ne ırkçılığımı.

Bana faşist etiketi yapıştıracak kadar vicdansızlaşan sözde aydın.

Hepinize sesleniyorum.

Size; Hasip Kaplan kardeşim size sesleniyorum.

Beni neredeyse “Bölücübaşı” ilan edip, bin bir hakareti yağdıran; “Biz, tek ve bütün Türkiye’den yanayız” diye televizyon televizyon dolaşıp, bana etmedik hakaret bırakmayan güya aydın.

Size de sesleniyorum.

* * *

Bak.

7 çocuğumuz daha şehit oldu.

Neden?

7 ana evine, baba evine daha ateş düştü.

Neden?

Anadolu’nun 7 yerinden yine cenaze kalkacak neden?

Gazeteler, televizyonlar, sırf infiale yol açmayalım diye, gönüllerine taş basarak o görüntüleri vermeyecekler.

Neden?